Amber - powieść

Osiem tysięcy lat. Jeden kamień. Bursztyn z otworem wywierconym kostną igłą i kroplą światła uwięzioną w środku.

Kiedy matka zawiesiła go na szyi córki na brzegu lądu, który wkrótce miał zniknąć pod wodą, nie mogła wiedzieć, że ten kamień przetrwa ją o tysiące lat. Że będzie amuletem, zapłatą za dziecko, klejnotem w rzymskim złocie, relikwią, legendą – i wreszcie zagadką, nad którą pochyli się młoda archeolożka o rudych włosach, nie wiedząc jeszcze, że szuka czegoś, co szuka jej.

AMBER

Amber to powieść o pamięci – o tym, jak historia przechodzi z ust do ust, z ręki do ręki, i jak każdy, kto ją niesie, zmienia ją odrobinę, nawet jeśli myśli, że tylko powtarza. Każdy rozdział to inny wiek, inny język, inny sposób bycia człowiekiem. A jednak jest to jedna opowieść – o tym, co przetrwa, gdy wszystko inne zostanie odebrane.

Nie jest to saga historyczna, choć obejmuje epoki od mezolitu po współczesność. Nie jest to fantasy, choć czytelnik nie raz zapyta, czy zbieżności między bohaterkami są przypadkiem, czy czymś więcej. To proza, która ufa czytelnikowi – nie wyjaśnia, nie komentuje, pozwala samemu złożyć puzzle.

Ostatni element układanki leży pod wzgórzem w północnej Anglii. Nikt jeszcze go nie znalazł.

----------------------------------------

Książka 155 stron, format zbliżony do B5, okładka miękka, matowa, książka bez ilustracji. Sto pięćdziesiąt pięć stron – ale nie dajcie się zwieść objętości. Tu jest osiem tysięcy lat skondensowanych do gęstości bursztynu. Żadnego wypełniacza, żadnych pustych przebiegów. Każdy rozdział to osobny świat, w który wchodzi się natychmiast i z którego wychodzi się z uczuciem, że przeczytało się całą powieść. A takich światów jest czternaście.