Lato

Edith Wharton napisała Lato w 1917 roku, rok po Wieku niewinności, i natychmiast schowała do szuflady — za gorące, za bezpośrednie, za mało salonowe jak na autorkę, której Pulitzer miał przyjść właśnie za eleganckie demontowanie salonów. Bohaterka, Charity Royall, jest córką gór w dosłownym sensie: pochodzi z dzikiej osady na szczycie, gdzie prawo nie dociera, i żyje w prowincjonalnym miasteczku Nowej Anglii jak ptak, któremu klatka jest jednocześnie schronieniem i więzieniem. Kiedy pojawia się młody architekt z miasta, wszystko, co Charity w sobie tłumiła — pragnienie, ambicja, ciało, przyszłość — budzi się z charakterystyczną dla Wharton precyzją chirurga i tkliwością kogoś, kto naprawdę rozumie, na czym polega pułapka.

Lato nie jest powieścią o romansie. Jest o tym, co kobieta może wybrać, kiedy wybory są pozorowane, i o tym, że godność można zachować nawet wtedy, gdy wszystko inne się sypie. Wharton wiedziała o tym więcej, niż sugerowały jej białe rękawiczki.

Polscy czytelnicy czekali na tę książkę ponad sto lat. Najwyższy czas.